Het boek was zo meeslepend dat ik het in één adem heb uitgelezen. Vanaf het eerste moment werd ik volledig opgeslokt door onze familiegeschiedenis. Mooie en verdrietige momenten kwamen voorbij, alles vond zijn plek. De band met mijn lieve opa en oma was altijd al sterk, maar na het lezen van dit verhaal is die alleen maar sterker geworden. Er waren zelfs momenten waarop mijn oma’s verdriet zo tastbaar was, dat ik het fysiek voelde. De tranen stroomden. Wat hebben zij, veel offers gebracht zodat wij kunnen zijn wie we nu zijn. Ik heb diep respect voor hen en voor iedereen die daarin een rol heeft gespeeld, vooral voor mijn tante. Dit boek is haar levenswerk, en wat heeft ze dat prachtig neergezet. Ik ben ontzettend trots op je! Liefs van je Petekind
Selamat siang 🙂
Zoals Joyce hierboven al schreef: wat een pákkend boek! Ik heb het gisteren via mijn goede vriend Jan mogen ontvangen en ben vroeg naar bed gegaan om een ouderwetse leesavond te beleven. En ja, Joyce: helemaal met je eens! Het is een meeslepend verhaal over jullie familiegeschiedenis! Met onverhuld beschreven ups en downs, interessante achtergrondinformatie en met een lach en een traan. Geweldig! Ik heb het nog niet uit, maar dat gaat me geen moeite kosten… Irene: groot compliment, wát een megaprestatie!
(Ik ga nu nog een keer het hoofdstuk over die rebelse tienerbroer van je herlezen; geweldig!)
Wat een boek. Echt in één ruk uitgelezen en voelde meteen weer de warme band met de familie Houps, niet alleen decennia lange buurtjes. Maar ook nu nog zo’n sterke band. Door het lezen werden heel veel ervaringen met hun plaats naar, verklaarbaar. Zo duidelijk door dit boek beschreven door Irene. Door haar jarenlange elan, doorzetting en nauwkeurig research werk. Zo treffend en dan besef je wat een last ook het leven van onze “oma en opa” overkwam. De term ereschuld, die de Nederlandse staat jegens onze Indische landgenoten had en heeft. Door Irene treffend weergegeven in Dick Houps woorden: “onze specerijen kwamen ze halen, maar wat ze ons hebben beloofd zijn ze nooit nagekomen”… Diep respect Irene, voor jouw jarenlange werk aan dit boek en ook compliment voor jouw prettige schrijfwijze. Een aanrader voor iedereen dit boek. Chapeau!!!
Wat een geweldig boek ,vol enthousiasme en vooral met respect gelezen.Zeer aangrijpend vooral omdat ik veel overeenkomsten heb gelezen ,en dan ben ik blanke zonder Indo achtergrond.Naar mijn mening moet dit boek openbaar gemaakt worden.Ik heb nooit geweten dat de KNIL al ruim voor de tweede wereldoorlog bestond. Heb ik tenminste niet geleerd op school..Ik ben opgegroeid met heel veel Indische kinderen en kwam veel bij ze thuis. Altijd gastvrij en altijd stond er eten klaar .Irene dit boek heeft mij veel geleerd over de terug keer naar het zoo mooie Nederland ??? Waar de regering goede toekomst beloofde maar de terug kokers Nederlandse staatsburgers in de kou hebben laten staan.Je boek is in een woord top Chapeau👍👍Ben het nu een tweed keer aan het lezen om het nog meer te begrijpen
Met geduld, doorzettingsvermogen en toewijding heeft Irene haar familiegeschiedenis ontrafeld.
Het is een ontroerend verhaal geworden.
De pijn en het verdriet maar ook de kracht is voelbaar.
Je duikt in het verleden, en je wandelt mee in het prachtige Nederlands Indië.
Naast het persoonlijk verhaal een stuk geschiedenis.
Wat weten wij, ik denk de gemiddelde nederlander, weinig van wat zich daar heeft afgespeeld.
De Nederlandse zwijgcultuur.!!
Irene ik heb je boek met veel plezier gelezen, een dikke pil die prettig leest.
mijn complimenten
Een geweldige kroniek over het (nederlands)Indisch verleden mbt familie Houps c.s.
Het verhaal in 4 dagen ‘opgevreten’ daar ’t thema mij aan ’t hart ligt vanwege mijn (v)echtgenote en d’r ouders uit Surabaya, welke uiteindelijk in ’65 repatrieerden.
Als ‘belanda’ schaam ik me héél diep, hoe onze NL overheid destijds onze vaderland-getrouwen behandelde. Mijn schoonvader moest een schuld-bekentenis tekenen voor ’n pakketje winterkleding voor z’n gezin met 2 kinderen. Mijn schoonmoeder mocht haar Javaanse naam niet aanhouden in het NL bevolkingsregister.
Vergelijk dat ’s met huidige tegemoetkomingen voor asielzoekers….
Voorts diep respect voor de wijze hoe fam Houps c.s. is omgegaan met álle tegenslagen, waarmee zij werden geconfronteerd.
Vijftien december jl. boekpresentatie van ‘Tjoba vertel’, maar afgelopen week pas echt begonnen met lezen. Eigenlijk te lang laten liggen, maar wat een fantastisch boek met een geweldig familieverhaal is het geworden!
Zo aangrijpend, meeslepend en pijnlijk met een brok in m’n keel en soms tranen in m’n ogen.
In het eerste deel worden de vier families waarover het gaat goed beschreven zodat je er een beeld bij hebt, maar waar je goed bij de les moet blijven!
Gelukkig is er een naslagparagraaf ‘Namenverklaring’ waar ik veelvuldig gebruik van heb gemaakt voor “Wie is dat ook alweer?” binnen de families.
Maar dan komen de andere delen van het verhaal aan bod waar je gewoon in wordt meegezogen tot het uiterste einde toe.
Een familieverhaal over het koloniaal verleden, Indische cultuur en zwijgzaamheid met onthullingen en niet verwachte ontknopingen, waarvan er één ontdekt is tijdens je onderzoeken.
Ben trots en heb respect voor je meis voor je jarenlange werk aan dit boek, de wijze waarop je het hebt beschreven en dan ook nog onder druk van de familie.
Waaronder ik die elk jaar wel loopt te zeiken van “waar blijft je boek nou…”. En dat zijn wat jaartjes geweest, haha.
TJOBA VERTEL is een kroniek over familieverhalen uit het koloniale verleden tot en met het heden.Tijdens het lezen is er onder andere veel duidelijkheid ontstaan over wat de familie van mijn echtgenoot heeft doorstaan in Indonesië.
De *Indische zwijgzaamheid* is heel mooi verwoord.
Ben Irene Houps erg dankbaar voor alle bijzondere informatie die ze met de lezer deelt.
Wat een prachtig kroniek.
Wat een fantastisch boek is het geworden, ik heb het bijna in een ruk uitgelezen. Jij, en de rest van jullie familie waren me al bekend, maar de voorgeschiedenis is me nu meer dan duidelijk geworden. Wat heb je het mooi verwoord, fijne schrijftalent en boeiend tot de laatste pagina.
Een prachtig eerlijk boek. Je hoeft niet van Indische afkomst te zijn om deze familie kroniek te lezen. Het is 1 verhaal over de familie maar zoveel raakvlakken met veel andere families. De schrijfster oordeelt of veroordeeld niet maar schrijft het verhaal van haar familie. Ik had het boek in twee dagen uitgelezen maar ga het nu voor de tweede keer lezen. Maar nu in een rustiger tempo zodat ik meer kan beleven en genieten van dit mooie boek.
Tjoba Vertel is een indrukwekkend boek over de familiegeschiedenis van de auteur met meeslepende verhalen over de emigratie van haar voorouders naar het destijds genoemde Nederlands Indië, hun levens in de koloniale tijd, de 2e WO, de Bersiap, de daaruit volgende repatriëring naar Nederland, de desillusie en aanpassingen aan het leven in Nederland tot en met het hedendaagse leven.
Tjoba Vertel is een aanrader voor ieder die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de Indische Nederlanders.
Wauw, Irene! Wat een mooi en indrukwekkend boek. Het was ontzettend interessant, meeslepend en emotioneel om te lezen. Ik heb veel geleerd over waar ik vandaan kom, wat mijn familie heeft meegemaakt en over een stukje geschiedenis waar ik nog niet veel van wist.
Ik kan me alleen maar voorstellen wat voor een bijzondere en emotionele reis het schrijven van dit boek voor Irene moet zijn geweest. Je voelt pijn, verdriet, liefde, veerkracht en trots in de woorden. Het is niet alleen een eerbetoon aan mijn opa en oma, maar ook een belangrijk document voor ons als familie en misschien zelfs voor anderen die herkenning vinden in dit verhaal. Het is een verhaal dat verteld moest worden, en dat heeft Irene met zoveel zorg en gevoel gedaan.
Lieve Irene, je hebt het fantastisch gedaan. Dankjewel.
Een familieverhaal over het koloniaal verleden, Indische cultuur en zwijgzaamheid.
Maar ik ontdekte ook tijdens het lezen de trots, op hoe jouw familie hier zich doorheen heeft geslagen.
Het is een prachtig, indrukwekkend en emotioneel verslag waarin vele Indische gezinnen zich kunnen identificeren.
Zo herkenbaar !
Maar wat een werk heb je er aan gehad.
Chapeau, dat je dit voor jezelf, je familie maar ook voor anderen hebt gedaan.
Tijdens het lezen van je boek zat ik er helemaal in.
Je verhalen brachten vele herinneringen bij mij naar boven.
Ook besefte ik dat ik eigenlijk maar weinig afwist van onze familie geschiedenis.
Het “Indisch stilzwijgen” gold ook bij onze familie.
Ik was ook al een hele tijd bezig, met diverse onderbrekingen, om informatie over mijn familie te verzamelen, je boek heeft mij nu weer aangespoord om veder te onderzoeken.
Dit is al aardig gelukt.
Wat een emotionele rollercoaster is dit.
Ik ontdek steeds meer verborgen verhalen, maar ook indrukwekkende feiten.
Sommige boeken lees je, andere beleef je. Tjoba! Vertel! is zo’n boek. Irene, wat een verhaal! Een verhaal dat niet alleen over jou gaat, maar ook over de sporen die de geschiedenis in ons allemaal achterlaat.
Tijdens het lezen betrapte ik mezelf keer op keer op stilte. Het soort stilte waarin woorden even tekortschieten. Soms rolden de tranen onverwacht over mijn wangen. Soms moest ik het boek dichtklappen om alles te laten bezinken. En ergens, tussen de regels door, kwam ik ook mezelf tegen.
Lieve, lieve Irene, Tjoba! Vertel! is geen boek dat je na de laatste bladzijde weglegt. Het bleef als een echo in mijn gedachten nazinderen. Het is een ode aan afkomst, identiteit en de kracht van verhalen die eindelijk verteld mogen worden. Dank je wel! Liefs, Kristel
Een bijzonder indrukwekkend en aangrijpend familie relaas. Emotioneel indringend, verbijsterend, ontroerend en onthullend. Een weergave van het verdriet van het verlies van de vertrouwde omgeving en leefstijl. De pijn en moeite om zich aan te moeten passen aan een totaal andere en niet-begrijpende cultuur. Het zich nergens meer thuis voelen. Weer een stuk geschiedenis waar Nederland zich in veel opzichten voor moet schamen. Veel dingen zijn voor mij herkenbaar kwa hoe indische mensen met elkaar omgaan, de gastvrijheid, de gezelligheid, de bescheidenheid. Maar ook veel waar liever niet over gepraat werd, de pijn die sommige herinneringen veroorzaakte.
Ik denk dat jouw boek vooral onder onze generatie met Indisch bloed veel verheldering zal geven over wat hun ouders en grootouders hebben moeten doormaken.
Ik vind je boek een geweldige prestatie waar je meer dan trots op mag zijn.
Een time piece dat hopelijk nog generaties lang gelezen zal worden.
Het interview met Vilan van de Loo van de Indische Schrijfschool;
https://www.indischeschrijfschool.nl/hoe-begon-zij-interview-met-familieverhaal-schrijfster/
Het boek was zo meeslepend dat ik het in één adem heb uitgelezen. Vanaf het eerste moment werd ik volledig opgeslokt door onze familiegeschiedenis. Mooie en verdrietige momenten kwamen voorbij, alles vond zijn plek. De band met mijn lieve opa en oma was altijd al sterk, maar na het lezen van dit verhaal is die alleen maar sterker geworden. Er waren zelfs momenten waarop mijn oma’s verdriet zo tastbaar was, dat ik het fysiek voelde. De tranen stroomden. Wat hebben zij, veel offers gebracht zodat wij kunnen zijn wie we nu zijn. Ik heb diep respect voor hen en voor iedereen die daarin een rol heeft gespeeld, vooral voor mijn tante. Dit boek is haar levenswerk, en wat heeft ze dat prachtig neergezet. Ik ben ontzettend trots op je! Liefs van je Petekind
Selamat siang 🙂
Zoals Joyce hierboven al schreef: wat een pákkend boek! Ik heb het gisteren via mijn goede vriend Jan mogen ontvangen en ben vroeg naar bed gegaan om een ouderwetse leesavond te beleven. En ja, Joyce: helemaal met je eens! Het is een meeslepend verhaal over jullie familiegeschiedenis! Met onverhuld beschreven ups en downs, interessante achtergrondinformatie en met een lach en een traan. Geweldig! Ik heb het nog niet uit, maar dat gaat me geen moeite kosten… Irene: groot compliment, wát een megaprestatie!
(Ik ga nu nog een keer het hoofdstuk over die rebelse tienerbroer van je herlezen; geweldig!)
Fijne feestdagen allemaal!
Jos
Wat een boek. Echt in één ruk uitgelezen en voelde meteen weer de warme band met de familie Houps, niet alleen decennia lange buurtjes. Maar ook nu nog zo’n sterke band. Door het lezen werden heel veel ervaringen met hun plaats naar, verklaarbaar. Zo duidelijk door dit boek beschreven door Irene. Door haar jarenlange elan, doorzetting en nauwkeurig research werk. Zo treffend en dan besef je wat een last ook het leven van onze “oma en opa” overkwam. De term ereschuld, die de Nederlandse staat jegens onze Indische landgenoten had en heeft. Door Irene treffend weergegeven in Dick Houps woorden: “onze specerijen kwamen ze halen, maar wat ze ons hebben beloofd zijn ze nooit nagekomen”… Diep respect Irene, voor jouw jarenlange werk aan dit boek en ook compliment voor jouw prettige schrijfwijze. Een aanrader voor iedereen dit boek. Chapeau!!!
Wat een geweldig boek ,vol enthousiasme en vooral met respect gelezen.Zeer aangrijpend vooral omdat ik veel overeenkomsten heb gelezen ,en dan ben ik blanke zonder Indo achtergrond.Naar mijn mening moet dit boek openbaar gemaakt worden.Ik heb nooit geweten dat de KNIL al ruim voor de tweede wereldoorlog bestond. Heb ik tenminste niet geleerd op school..Ik ben opgegroeid met heel veel Indische kinderen en kwam veel bij ze thuis. Altijd gastvrij en altijd stond er eten klaar .Irene dit boek heeft mij veel geleerd over de terug keer naar het zoo mooie Nederland ??? Waar de regering goede toekomst beloofde maar de terug kokers Nederlandse staatsburgers in de kou hebben laten staan.Je boek is in een woord top Chapeau👍👍Ben het nu een tweed keer aan het lezen om het nog meer te begrijpen
Met geduld, doorzettingsvermogen en toewijding heeft Irene haar familiegeschiedenis ontrafeld.
Het is een ontroerend verhaal geworden.
De pijn en het verdriet maar ook de kracht is voelbaar.
Je duikt in het verleden, en je wandelt mee in het prachtige Nederlands Indië.
Naast het persoonlijk verhaal een stuk geschiedenis.
Wat weten wij, ik denk de gemiddelde nederlander, weinig van wat zich daar heeft afgespeeld.
De Nederlandse zwijgcultuur.!!
Irene ik heb je boek met veel plezier gelezen, een dikke pil die prettig leest.
mijn complimenten
Een geweldige kroniek over het (nederlands)Indisch verleden mbt familie Houps c.s.
Het verhaal in 4 dagen ‘opgevreten’ daar ’t thema mij aan ’t hart ligt vanwege mijn (v)echtgenote en d’r ouders uit Surabaya, welke uiteindelijk in ’65 repatrieerden.
Als ‘belanda’ schaam ik me héél diep, hoe onze NL overheid destijds onze vaderland-getrouwen behandelde. Mijn schoonvader moest een schuld-bekentenis tekenen voor ’n pakketje winterkleding voor z’n gezin met 2 kinderen. Mijn schoonmoeder mocht haar Javaanse naam niet aanhouden in het NL bevolkingsregister.
Vergelijk dat ’s met huidige tegemoetkomingen voor asielzoekers….
Voorts diep respect voor de wijze hoe fam Houps c.s. is omgegaan met álle tegenslagen, waarmee zij werden geconfronteerd.
Vijftien december jl. boekpresentatie van ‘Tjoba vertel’, maar afgelopen week pas echt begonnen met lezen. Eigenlijk te lang laten liggen, maar wat een fantastisch boek met een geweldig familieverhaal is het geworden!
Zo aangrijpend, meeslepend en pijnlijk met een brok in m’n keel en soms tranen in m’n ogen.
In het eerste deel worden de vier families waarover het gaat goed beschreven zodat je er een beeld bij hebt, maar waar je goed bij de les moet blijven!
Gelukkig is er een naslagparagraaf ‘Namenverklaring’ waar ik veelvuldig gebruik van heb gemaakt voor “Wie is dat ook alweer?” binnen de families.
Maar dan komen de andere delen van het verhaal aan bod waar je gewoon in wordt meegezogen tot het uiterste einde toe.
Een familieverhaal over het koloniaal verleden, Indische cultuur en zwijgzaamheid met onthullingen en niet verwachte ontknopingen, waarvan er één ontdekt is tijdens je onderzoeken.
Ben trots en heb respect voor je meis voor je jarenlange werk aan dit boek, de wijze waarop je het hebt beschreven en dan ook nog onder druk van de familie.
Waaronder ik die elk jaar wel loopt te zeiken van “waar blijft je boek nou…”. En dat zijn wat jaartjes geweest, haha.
Chapeau Irene!
TJOBA VERTEL is een kroniek over familieverhalen uit het koloniale verleden tot en met het heden.Tijdens het lezen is er onder andere veel duidelijkheid ontstaan over wat de familie van mijn echtgenoot heeft doorstaan in Indonesië.
De *Indische zwijgzaamheid* is heel mooi verwoord.
Ben Irene Houps erg dankbaar voor alle bijzondere informatie die ze met de lezer deelt.
Wat een prachtig kroniek.
Wat een fantastisch boek is het geworden, ik heb het bijna in een ruk uitgelezen. Jij, en de rest van jullie familie waren me al bekend, maar de voorgeschiedenis is me nu meer dan duidelijk geworden. Wat heb je het mooi verwoord, fijne schrijftalent en boeiend tot de laatste pagina.
Een prachtig eerlijk boek. Je hoeft niet van Indische afkomst te zijn om deze familie kroniek te lezen. Het is 1 verhaal over de familie maar zoveel raakvlakken met veel andere families. De schrijfster oordeelt of veroordeeld niet maar schrijft het verhaal van haar familie. Ik had het boek in twee dagen uitgelezen maar ga het nu voor de tweede keer lezen. Maar nu in een rustiger tempo zodat ik meer kan beleven en genieten van dit mooie boek.
Tjoba Vertel is een indrukwekkend boek over de familiegeschiedenis van de auteur met meeslepende verhalen over de emigratie van haar voorouders naar het destijds genoemde Nederlands Indië, hun levens in de koloniale tijd, de 2e WO, de Bersiap, de daaruit volgende repatriëring naar Nederland, de desillusie en aanpassingen aan het leven in Nederland tot en met het hedendaagse leven.
Tjoba Vertel is een aanrader voor ieder die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de Indische Nederlanders.
Wauw, Irene! Wat een mooi en indrukwekkend boek. Het was ontzettend interessant, meeslepend en emotioneel om te lezen. Ik heb veel geleerd over waar ik vandaan kom, wat mijn familie heeft meegemaakt en over een stukje geschiedenis waar ik nog niet veel van wist.
Ik kan me alleen maar voorstellen wat voor een bijzondere en emotionele reis het schrijven van dit boek voor Irene moet zijn geweest. Je voelt pijn, verdriet, liefde, veerkracht en trots in de woorden. Het is niet alleen een eerbetoon aan mijn opa en oma, maar ook een belangrijk document voor ons als familie en misschien zelfs voor anderen die herkenning vinden in dit verhaal. Het is een verhaal dat verteld moest worden, en dat heeft Irene met zoveel zorg en gevoel gedaan.
Lieve Irene, je hebt het fantastisch gedaan. Dankjewel.
Lieve Irene,
Bedankt voor dit, voor mij, waardevolle boek.
Een familieverhaal over het koloniaal verleden, Indische cultuur en zwijgzaamheid.
Maar ik ontdekte ook tijdens het lezen de trots, op hoe jouw familie hier zich doorheen heeft geslagen.
Het is een prachtig, indrukwekkend en emotioneel verslag waarin vele Indische gezinnen zich kunnen identificeren.
Zo herkenbaar !
Maar wat een werk heb je er aan gehad.
Chapeau, dat je dit voor jezelf, je familie maar ook voor anderen hebt gedaan.
Tijdens het lezen van je boek zat ik er helemaal in.
Je verhalen brachten vele herinneringen bij mij naar boven.
Ook besefte ik dat ik eigenlijk maar weinig afwist van onze familie geschiedenis.
Het “Indisch stilzwijgen” gold ook bij onze familie.
Ik was ook al een hele tijd bezig, met diverse onderbrekingen, om informatie over mijn familie te verzamelen, je boek heeft mij nu weer aangespoord om veder te onderzoeken.
Dit is al aardig gelukt.
Wat een emotionele rollercoaster is dit.
Ik ontdek steeds meer verborgen verhalen, maar ook indrukwekkende feiten.
Misschien rolt er t.z.t. ook een boekje uit😜
Liefs, Corrie
Sommige boeken lees je, andere beleef je. Tjoba! Vertel! is zo’n boek. Irene, wat een verhaal! Een verhaal dat niet alleen over jou gaat, maar ook over de sporen die de geschiedenis in ons allemaal achterlaat.
Tijdens het lezen betrapte ik mezelf keer op keer op stilte. Het soort stilte waarin woorden even tekortschieten. Soms rolden de tranen onverwacht over mijn wangen. Soms moest ik het boek dichtklappen om alles te laten bezinken. En ergens, tussen de regels door, kwam ik ook mezelf tegen.
Lieve, lieve Irene, Tjoba! Vertel! is geen boek dat je na de laatste bladzijde weglegt. Het bleef als een echo in mijn gedachten nazinderen. Het is een ode aan afkomst, identiteit en de kracht van verhalen die eindelijk verteld mogen worden. Dank je wel! Liefs, Kristel
Een bijzonder indrukwekkend en aangrijpend familie relaas. Emotioneel indringend, verbijsterend, ontroerend en onthullend. Een weergave van het verdriet van het verlies van de vertrouwde omgeving en leefstijl. De pijn en moeite om zich aan te moeten passen aan een totaal andere en niet-begrijpende cultuur. Het zich nergens meer thuis voelen. Weer een stuk geschiedenis waar Nederland zich in veel opzichten voor moet schamen. Veel dingen zijn voor mij herkenbaar kwa hoe indische mensen met elkaar omgaan, de gastvrijheid, de gezelligheid, de bescheidenheid. Maar ook veel waar liever niet over gepraat werd, de pijn die sommige herinneringen veroorzaakte.
Ik denk dat jouw boek vooral onder onze generatie met Indisch bloed veel verheldering zal geven over wat hun ouders en grootouders hebben moeten doormaken.
Ik vind je boek een geweldige prestatie waar je meer dan trots op mag zijn.
Een time piece dat hopelijk nog generaties lang gelezen zal worden.
Groet,
Ralph A. Vooys
(Auteur van Polder&Sawa)